เราคือหลานชาวนาที่ทำนาเคมีกว่าร้อยไร่ เพื่อป้อนอาหารราคาถูกเข้าสู่ตลาด สุดท้ายเตี่ยจากไปด้วยโรคมะเร็ง นั่นคือต้นทุนที่แท้จริงของอาหาร ที่แบกรับอยู่บนบ่าเกษตรกรไทย

เราเข้ามาเรียนในเมืองหลวงตั้งแต่เด็กเพราะเตี่ยอยากให้ลูกหลานสบาย เรียนจบออกแบบโฆษณา ทำงานในห้องแอร์ เข้าโรงพยาบาลเพราะทำงานหนัก จึงเลิกทำงานออกแบบมาค้าขายเอง พอเริ่มมีทุนจึงไปเรียนเพิ่มด้านการตลาดและการเงิน คลุกคลีอยู่ในตลาดการเงินมาสักระยะ ทำให้มองเห็นว่า "เงินทองคือมายา ข้าวปลาคือของจริง" ไม่ใช่วาทะกรรมที่เกินจริงเลย มันเป็นไปตามนั้นจริงๆ 

งานของเราในตลาดการเงินคือการคำนวณความเสี่ยงและเก็งกำไร ตลาดขับเคลื่อนด้วยความโลภและความกลัวของผู้เล่นในตลาด ความไม่เที่ยงเกิดขึ้นตลอดเวลาในตลาดทุน ถ้าเรากำลังมองหาความมั่นคง แล้วความมั่นคงคืออะไรในเมื่อทุกอย่างมีความเสี่ยง แต่ก่อนเราอาจจะมองว่าความมั่นคงคือการกระจายความเสี่ยง แต่ในสภาวะปัจจุบัน เรามองว่าความมั่นคงสูงสุดคือ ความมั่นคงทางอาหาร

ความมั่นคงทางอาหาร คือการที่เราสามารถเข้าถึงอาหารที่ปลอดภัย และเข้าถึงได้ง่าย ทางที่ดีที่สุดคือ การสร้างมันขึ้นมาเอง จึงมาลงเอยที่การทำเกษตรอินทรีย์เพื่อการพึ่งพาตนเอง